-No hacía falta todo esto- exclama Iria-¿Cómo que no? Si son casi las dos de la tarde, un café a estas horas no serviría de mucho- le digo
-Pero invitarme a comer a un restaurante… creo que es excesivo
-¿Excesivo? ¿Cuánto tiempo hace que no nos vemos? ¡Tenemos que ponernos al día de todo! Además déjame recordarte que estás en paro…
-Ala… ya salió el tema… ¿lo publicamos en internet?
-Tenía pensado crear una página del facebook…- la joven me lanza una mirada amenazante- “Tengo que invitar a comer a Iria, que está en paro”
-La pagina tendría muchos admiradores- dice
-No lo dudo, si tu estas en ella… ya vale la pena unirse a la pagina
El camarero interrumpe nuestra conversación:
-¿Qué desean pedir? ¿Menú del día o le traigo la carta?
Los dos contestamos al mismo tiempo:
-Menú del día- dice ella
-La carta- digo yo
Nos miramos y empezamos a reírnos:
-Lo que tú quieras- decimos al mismo tiempo
-Está claro que pensamos lo mismo- dice Iria
-Pues entonces deja que pida la carta
-Pero es más barato el menú del día
-Yo no estoy en paro- le guiño un ojo
-Pero tampoco tienes trabajo- me saca la lengua
-Pero paga mamá. Camarero traiga la carta
El camarero se aleja y se acerca en apenas unos segundos, nos da una carta a cada uno. Mientras coge unos platos con cubiertos y los pone en la mesa.
Nos ponemos a mirar la carta, paso paginas aver si encuentro algo que me gusta, le hecho un vistaso a Iria. Veo que esta indecisa:
-Alex…
-Dime
-¿Por qué tienen nombres tan raros los platos? Es que es leerlos y se me pasa el hambre- empiezo a reírme
-Pido yo por los dos antes de que te quedes sin apetito
Le hago una señal al camarero para que nos atienda, el joven educadamente se acerca:
-¿Ya ha elegido la pareja?- al escuchar la frase del camarero me pongo rojo…
-No… no somos pareja- le digo al camarero
-Disculpen por mi torpeza- se disculpa
-Traiga dos platos de camarones a la diabla
-Ahora mismo
Nos recoge las cartas y se va.
-¿Camarones a la diabla?- me pregunta Iria
-Si, están riquísimos
-¿Qué lleva?
- Camarones (langostinos, gambas), tomates y chile, una mezcla rica y explosiva.
-Que miedo
Mientras esperamos por la comida, los dos empezamos a hablar. Sus ojos azules me tienen totalmente cautivado, a cada palabra que suelta no puedo evitar lanzar una sonrisa.
-¿Y tú qué opinas?- me dice
-¿Qué opino de qué?- le digo
-¿No me estabas escuchando?- parece enfadada
-Si, te estaba tomando el pelo. Me parece bien, estoy de acuerdo contigo- le digo sin saber lo que me preguntaba
-Entonces… ¿estás de acuerdo en cambiarte de sexo?- su pregunta me deja sin contestación, empiezo a ponerme rojo
-¿Cómo?
-Te estaba tomando el pelo- empieza a reírse
-Muy graciosa
Iria pone la mano en la mesa, como si quisiera que se la cogiese. Pensando en esa indirecta, pongo la mano sobre la mesa y poco a poco me acerco a la suya mientras nos miramos fijamente a los ojos
-Disculpa- aparece el camarero con los platos de comida, interrumpiéndonos- Les traigo la comida
Los dos alejamos las manos, el camarero sirve los platos de comida. Iria queda mirando la comida con una cara rara:
-No te preocupes esta riquísima- le digo
Unos minutos después estamos ya en el postre, fresas con nata, elegido por Iria:
-¿Por qué quisiste ser pediatra?- me pregunta
-Porque me encantan los niños, algún día desearía ir a África y ayudar a muchos de ellos
-A mí también me gustaría ayudarlos, me dan tanta pena, ¿Por qué no te fuiste?
-Por que tenía que encontrar algo- le digo mirándola a los ojos
-¿Y lo has encontrado?
-Sí… pero me quedaré más tiempo
-Espero que quedes más tiempo- me dice
-No entiendo como no tienes novio, siendo tan guapa- le digo
-¿Quién te dijo que no lo tenia?- sus palabras me impactaron
-Perdona, lo supuse…
-¿Tengo cara de solterona o qué?
-No pero…. ¿tienes novio?
-Si, desde hace 1 año, vivimos juntos
-Que bonito, camarero la cuenta- me pongo nervioso, no me apetece seguir hablando, necesito respirar, llorar…
-¿Ya? Si aún no he terminado el postre- dice
-Perdona, me olvide de que tengo un compromiso, me das tu numero de móvil y te llamo para quedar otro día
Iria no comprende nada, pero me apunta su número de móvil. Espero educadamente a que termine las fresas y nos vamos del restaurante:
-¿Te acompaño a tu casa?- le digo
-No, gracias, ya voy caminando
Subo a mi coche y me alejo de ella… me alejo con el corazón roto en mil pedazos. Regresé para buscarla, para estar con ella… pero mi búsqueda no ha servido de nada… ella ya está ocupada, tiene otro hombre… no puedo meterme en una relación.
Sigo conduciendo con las lágrimas en los ojos, incapaz de olvidar un amor del pasado, que sin quererlo, lo estoy viviendo en el presente.
▄▀▄▀▄▀▄ ▄▀▄▀▄▀▄ ▄▀▄▀▄▀▄ ▄▀▄▀▄▀▄ ▄▀▄▀▄▀▄ ▄▀▄▀▄▀▄ ▄▀▄▀▄▀▄
¿Por qué se abra ido tan rápido? ¿Le molestaría que le dijese que tengo novio? No creo… hace tiempo que lo dejamos…, cuando salimos teníamos 16 años, nuestra relación duro 1 año y 2 meses…
¿Y si me estaba buscando a mí? Pero que digo, Iria, para de decir tonterías. Ya han pasado 10 años, no creo que siga enamorado de mí.
Continúo caminando con la mente llena de dudas, a mi cabeza vienen un montón de recuerdos del pasado. Volver a verlo significó abrir un baúl ya olvidado… que al parecer no lo estaba tanto. El recuerdo de nuestro primer beso… viene a mi mente.
-¡Para!- me digo a mi misma
Ahora tengo a Ángel, a nadie más. Llego a casa, voy al salón y veo a Ángel tirado en el sofá viendo la televisión:
-¿Encontraste trabajo?- le pregunto
-No, no tenía ganas
-Ángel, ¡estamos en números rojos! Necesitamos que busques trabajo, yo sola no puedo con todo
-Yo busco trabajo si me da la gana, ya trabaje, ahora quiero descansar, por unos meses que me mantengas no mueres
-El caso es que no tengo con que mantenerte
-Pues busca trabajo- me dice arrogantemente
-¿Y qué es lo que estoy haciendo?- me pongo delante de él
-Apártate que no puedo ver la tv- me dice
-Estoy harta, me voy a mi habitación
-Tráeme algo de comer
-Cógelo tú
Camino un poco, llena de rabia, con ganas de mandar todo a la mierda. De pronto todo empieza a darme vueltas, me agarro a una mesa para no caer, pongo la mano en la cabeza.
-¿Qué te pasa, estas bien?- me dice Ángel, sigue sentado en el sofá, ni si quiera viene a junto de mí
-Si, solo fue un mareo…- le miento
-¿Fuiste al médico?- me pregunta
-Si
-¿Y qué te dijeron?
-Que necesito descansar, que estoy estresada
-Pues ya sabes, cuando encuentres un trabajo, después puedes descansar
Sus últimas palabras me hacen daño en el corazón. Me voy a mi cuarto como si nada, cierro la puerta y me siento en la cama, ¿hago bien en mentirle a Ángel? … Sí supiera lo que me está pasando…. Me dejaría. No puedo decirle nada
¡¡¡¡Bueno, bueno, bueno, bueno, bueno!!!! CAPITULASO!!
ResponderEliminar¿Que mes estás contando? ¿Como Iria pode tar salindo con esa cousa?
E seguramente terei o SIDA ou aljunha enfermeda mortal destas... ai dios mio... :(
teño q volver con alex inmediatamente q ese tipo nn me convén
ALa vai Iria qe ta enfermiña =(
ResponderEliminarPobre Alex qe pau levou co buiño qe e él...
Pero ta claro qe Iria non merece tar con ese Angel e vaino deixar pa tar co bo de Alex =)
Esperando o sigiente!! =D